دريا و جنگل

درياي متلاطم و طوفان زده زندگي ما با بلعيدن پروانه آرام گرفت
تلاش ها ؛ تكاپوها ؛ دردها ؛ رنج ها؛ مسافرت ها ؛ جابجائي ها
نگراني ها ؛ رفت و آمد ها ؛ ديد و باز ديد ها ؛ احوالپرسي ها
تماس ها ؛ تلفن ها ؛ نامه ها ؛ ميهماني ها ؛ خويشي ها ؛ دوستي ها
دوست داشتن ها ؛ همراهي ها ؛ دلتنگي ها ؛ همه و همه پايان گرفت
سكوت و سكون سايه شوم و تاريك خود را بر زندگي انداخت و بي
هدفي و بيهودگي و يكنواختي در عمق روح و جسم زندگي جاي گرفت
اميد رفت ؛ آينده خاموش شد ؛ ساختن متوقف شد ؛ دلخوشي پايان گرفت
خنده بر لب شكست ؛ چشم ها پر آب ماند ؛ دل خمود ؛ روح آزرده شد
گل از جلوه افتاد ؛ بهار از طراوت خالي شد ؛ باغبان تنها شد ؛ شقايق ها
بي همراه شدند و همه چيز به اتمام رسيد
پروانه رفت ؛ شاپرك پريد ؛ پروانه مرد
هيهات كه زندگي جاريست

جنگل زندگي

زندگي قصه نامردي هاست
داستان دل ودلسردي هاست

هيچكس رابه خداراهي نيست
جاي همدردي و همراهي نيست

دوست از پشت به خنجر زندت
تا كله چرخ دهي سر بردت

عشق ودلداده گي وشيدائي
در بر جمع ندارد جائي

ز صداقت ز صفا نيست اثر
اعتمادي به وفا نيست دگر

زندگيها همه سرخوردگي است
عشق ها موجب افسردگي است

عشق پروانه به هنگام شتاب
برسر شمع دگر رفت به خواب

دگراز مهر و محبت تو مگو
زآدمي لطف و رفاقت تو مجو

همه در فكر معاشند و شكم
چنگ ودندان بنشانند به هم

هر كه زورش برسد برتوهمي
ببرد مال و منالت به دمي

جنگل است اين كه بجاي كفتار
آدمي جا زده خودبا گفتار

شيروروباه و شغال از پي هم
كرده پر جنگل انساني هم

در چنين جنگل و مرداب كثيف
حيف از ماندن انسان لطيف

منجلابي كه در آن غوطه وريم
زندگي نيست از آن در گذريم

جاي پروانه نباشد مرداب
به كه پروانه رهيدازگرداب