فراموشی

پیر زن گوشه تاریک اتاقی نمناک
چشم بر روشن در دوخته بود
سالها بود دگر قدرت پرواز نداشت
بال ها خسته و بی روح و رمق
هر دو پایش بی جان
تک و تنها به امیدی که کسی
در گشاید شاید
و نشیند به کنارش از مهر
لقمه ای نان و پنیر ش در کام
یا که با او به سخن بنشیند
درد دل گوید و فریاد
ز بی مهری فرزند کند
سال ها آمد و شد
گل به بار آمد و پائیز برفت
برف سنگین زمستان بارید
هرم خورشید زمین را سوزاند
خبری لیک ز فرزند نشد
پیر زن چشم به در دوخته بود
با ز هم با امید
که یقین می اید ، که یقین می اید
آمد اما روزی
که دگر کنج اتاق تاریک
جای او خالی بود
پیر زن اول یک فصل بهار
رفت و جای دگری ساکن شد
ساکن باغ گلی
همه فصلش چو بهار
باغی از عاطفه و مهر و صفا
همه با هم همراه
و دگر پیر زنی تنها نیست

توصیف بهار

باز کن پنجره ها را که امید
همره فصل بهاران آمد
سبزه بر باغ نشست
غنچه ها بشکفتند
دامن کوه پر از لاله خونین
همه جا رنگین شد
باز کن پنجره ها را ای دوست
نفس باد صبا
مشک آورده به همراه نسیم
می طراود هر صبح
شبنم پاک و لطیف
تا بشوید از برگ
خواب شیرین شبانگاهی را
باز کن پنجره ها را که بهار
مژده آورده ز یار
شوق پرواز پرستو بر اوج
نغمه بلبل عاشق در باغ
رقص پروانه به هر غنچه گل
شب مهتابی و امواج بلورین بر آب
ناله مرغ شباهنگ ز تنهایی دل
همه در فصل بهار است بهار
باز کن پنجره ها را باشوق
به تماشای بهاران بنشین
به تماشای گل و لاله و رنگ
و خدا را تو ببین