قسمت هائي از يك قطعه شعر كه بي مناسبت نيست
كاش وقتي زندگي فرصت دهد
گاهي ازپروانه هايادي كنيم
كاش بخشي از زمان خويش را
وقف قسمت كردن شادي كنيم
كاش بين ساكنان شهر عشق
ردپاي خويش را پيدا كنيم
كاش با الهام از وجدان خويش
يك گره از كار دل ها واكنيم
كاش رسم دوستي را ساده تر
مهربان تر آسماني تر كنيم
كاش در نقاشي ديدارمان
شوق هاراارغواني تر كنيم
كاش وقتي چشم هائي ابريند
مابه خودآئيم ودلداري كنيم
كاش دلتنگ شقايق ها شويم
با نگاه سرخشان زاري كنيم
كاش گاهي در مسير زندگي
باري از دوش نگاهي كم كنيم
فاصله هاي ميان خويش را
با خطوط دوستي مبهم كنيم
كاش اشكي قلبمان را بشكند
با نگاه خسته اي ويران شويم
كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند
ما به جاي ابر ها گريان شويم
كاش وقتي آسمان باراني است
از زلال چشمهايش تر شويم
وقت پائيز از هجوم دست باد
كاش مثل شاپرك پرپر شويم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر