سفر

مادرم رفته سفر
سفری دور و دراز
سفری بی برگشت
به دیاردگری امن تر از خانه خود
مادرم رفته , خونش باغ بهشت
که به نامش شده بود
مادرم پاک و شریف
مهربون و بی ریا
با همه یار و رفیق
برامون یه دوست خوب
هم نفس با دردامون
همنشین با دلامون
مادرم هیچی تو دنیا نمیخواست الا رفیق مهربون
تو دلش کینه نبود
بد نمیکرد , بد نمیخواست
مادرم قانع بود
تو خونش طلا جواهر نمیخواست
عشق میخواست
مادرم تنهایی رو دوست نمیداشت
همزبون دلش میخواست
تابراش شعر بخونه, حرف بزنه, قصه بگه
مادرم زیبا بود
اسم اون باغ بهشت
مثل یک آب روون
پاک و گوارا و زلال
مادرم اهل صداقت
همه جا دستش رو
زیر و رو بلد نبود
صاف و ساده بی ریا
پشت سر از کس و نا کس نمی گفت
مادرم اسوه صبر و حوصله
داغ فرزند به دل
دلش از غصه تنهایی فرزندش خون
غم دوری ز عزیزان دگر درسینه
مادرم سینه پر دردی داشت
اون که رفت
خدا رحمتش کنه
خدا از غصه و غم رهاش کنه
اما ما
نکنه تنهایی پیرمون کنه
نکنه غصه اسیرمون کنه
نکنه دور بشیم از مهربونی
سال به سال میگذره ازما جوونی
آدما پیر میشن ، خسته میشن
دلا نازک میشه مثل شیشه ها
میشکنه زود
دست بدیم بدست هم
یاد بکنیم از همدیگه
وقتی که هست ، وقتی که هست
دلم از خیلی چیزا خونه ولی
غم مادر پر شده جای همش
امان
اول فروردین ۱۳۹۰