سرم را چو بر شانه هایت نهادم
صبوری شکستم دل از دست دادم
شبی بود و یک آسمان پر ستاره
در آغوش گرمت به نرمی فتادم
به آوای شیرین غمم را زدودی
زدامان مستانه ا ت باز زادم
من آن کودک بی قرارم نگارا
به عشق توام دیده ازهم گشادم
بیا تا سرم را چوایام دیرین
به آن شانه هایت سپارم دمادم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر