شمع و پروانه

سحر پروانه ای با شمع گفتا
ترا سوزاندن جانم چه محمل
بدو گفتا که سودایم به سر نیست
که من خود آتشم افتاده بر دل
تو بر آتش زنی بال و پرت را
کجا گردد به گرد شعله عاقل
بروباگل نشین در باغ وبستان
که ازسوزتوجزاشکم چه حاصل