باز امروز کنار گل یاس
دیدمت چرخ زنان رقصیدی
مثل هر بار به هر فصل بهار
شادمان گشته به گل خندیدی
بالهایت که هزاران رنگ است
از سر غنچه گل بر چیدی
جانب خانه معبود شدی
دل از این خاک سیه ببریدی
باغبان ماند و دلی خسته و زار
تو ولی گریه او نشنیدی
خرم آن گل که تو یکبار دگر
بر سر شاخه آن چرخیدی
نیک دانم به چه مقصود شدی
رفتی آن باغ که مادر دیدی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر