سفر به درگاه خدا

آنکه تو را برد به درگاه خویش
کاش نگاهی به من زار داشت
راحت و آرام تو را هدیه داد
در دل من لاله خونبار کاشت
کی شود آن روز که آیم برت
پیشتر از آنکه دلم خوار داشت
ماندن بی روی تو بر من بسی
درد به جان،سینه پر بارداشت