کنون پروانه ام در آسمان هاست
میان اختران در کهکشان هاست
چو شب اید زمین را نور پاشد
به روز اما میان نسترن هاست
درون آسمان چشمک زنان است
به انگشت خدا الماس زیباست
عروس آسمان را ساقدوش است
گلستان چون شود پروانه آنجاست
خدا پروانه ام را برده جایی
که از شوق وجودش شور بر پست
امان از هجر او دائم بسوزد
سرشک درد او در دیده پیداست
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر