چهار فصل خدا

 

شب تاریک گذشت  صبح صادق بدمید
 آسمان روشن شد  به زمین نور رسید
چشم مهتاب بهم رفت ز انوار سفر
اختران خوابیدند تا دگر باره بیایند پدید
چون که شب برگردد و بخوابد خورشید
صد هزاران سال است که همین منوال است
روز مهتاب بخوابد آرام و به شب
اختران بر تابند و بخوابد  خورشید
گردش گوی بلورین زمین چون بچرخد هر سال 
می نشاند بر خاک ، چهار فصلش به خلال 
اولی فصل بهار ، گل به بستان آرد 
دومی تابستان ، آتش از آن برد 
سومی پاییز است که دل از دستش خون 
و زمستان آخر ، برف و سرما دارد 
عاشقم بر گل و پروانه و بلبل به بهار 
و تنفر دارم ز خزان 
که ز جا بلبل و پروانه و گل بردارد