با الهام از شعر شادروان فریدون مشیری كه پروانه از مریدانش بود با عنوان
ای همیشه خوب
ای همیشه خوب من پروانه ام
ای كه در هجران تو دیوانه ام
ای كه با فصل بهاران آمدی
باخزان و برگ ریزان پر زدی
ای تو کوه استوار رنج ها
در دلت زیبا ترین گنج ها
گامهایت استوار و بی درنگ
روح تو با ناتوانی ها به جنگ
در صفت مردانگی کردار تو
نرم و آرام و متین گفتار تو
ای همیشه خوب من مهتاب من
روشنی بخش دل بیتاب من
گر چه آسودی تو از درد و بلا
درد هجران تو سوزاند مرا
آرزو دارم كه یکبار دگر
گام بردارم کنارت در سفر
تا كه با هم راهی صحرا شویم
رهسپار ساحل دریا شویم
در میان کوچه ها و جوی ها
تکه های نان دهی بر جوجه ها
باز با دستان زیبا در زمین
بذر گل ها را نشانی هم قرین
یاد داری موج گندم زار را
لاله های سرخ دشت لار را
یاد داری شاخه های یاس زرد
آن شقایق ها به کوهستان سرد
یادت آید خوشه خشک برنج
خود به بار آوردیش با درد و رنج
ای همیشه خوب من ای مهربان
جای تو خالیست هر جا هر زمان
آرزو دارم كه برگرد د ز راه
برق چشمان قشنگ و آن نگاه
سفره های رنگ رنگت باز هم
دوستان را بر نشاند گرد هم
با صدای نرم خود همراه ناز
باز خوانی شعر با آوای ساز
رقص زیبای تو را بینم به جان
از هنر های تو گویم دوستان
ای همیشه خوب من زیبای من
تیره شد با رفتنت دنیای من
درب بگشا ای رفیق مهربان
آرزوی دیدنت دارد اما ن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر