دو سال از پرواز معصومانه پروانه ام گذشت و همانگونه كه خود در نامه پایانیش نوشته زندگی ادامه یافت
بر من و فرزندش اما سخت گذشت.خاطرات تلخ دوران بیماری و لحظه های سخت و درد آور سال های آخرین دمی از ما دور نشد. او عاشق زندگی بود و در این راه به هر تکاپویی دست زد و خود را در جریان هر آزمون قرار داد و آرام و محجوب ما را یاری کرد و ناملایمات و درد را با متانت و بزرگواری بر خود هموار نمود و عاقبت در شرایطی كه هنوز بسیار زمان برای زنده بودن داشت رفت
پروانه مظهر متانت و انسانیت و مقاومت بود در مهربان و صداقت بی نظیر و مثال زدنی و نمونه، صفات ارزنده ای داشت كه هر انسانی از هر گروه اجتماعی و با هر طرز تفکر را با احترام به خود جلب میکرد هرگز بد نکرد و بد نگفت و بد نخواست
صفات او را بارها در کتابش و یا در این سایت بر شمرده ام و در اینجا یکبار دیگر سپاسم را به خاطر مهربانیها و گذشت ها یش در جریان زندگی به او تقدیم میدارم و او را برای بهترین ارزش های انسانیش میستایم و تا زنده ام خود را مدیون او و پاکی ها و بزرگواریها یش میدانم
باشد كه روح بزرگش بر من منت نهد و گه گاه از من یاد کند
اما ن
برای او كه همیشه یادش با ارزش ترین دارایی من است
خدا خود خوب میداند دو سال است
كه سیلاب روان از دیده دارم
شبم روز است و روزم شب به اجبار
پس از تو تیره گشته روزگارم
تو گفتی زندگی کن بعد مرگم
امید زندگی بیهوده دارم
کجا بی تو توان آسوده بودن
به شوق تو نفس در سینه دارم
مرا آسوده بر بالین خود دار
هوای دلبر دیرینه دارم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر