عشق

عشق چون موهبتی
هدیه میدارد دوست

میهمان تو شود
گر ترا خو ی نکوست

دل آن موجودی
كه ندارد عشقی

شاخه ای خشک بود,
كه به بردارد پوست

گر به آب اندازی
یا كه در خاک کنی

حا صلی نیست بر آن
سوختن چاره اوست