دلم خوش است که پروانه ام زمستانها
ازاین دیار کند جای بهتری پر واز
دلم خوش است که من درمیانه ی برف
واو به جانب گل میرود بجایی باز
دلم خوش است چوآید بهاردگر
دوباره با گل وبلبل به سرکند آواز
دلم خوش است که درخاک تیره و سرد
نمانده ، می پرد ازگلبنی به گلبن راز
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر