برف ها چون پر مرغان سپید
همره فصل زمستان برسید
بر زمین چادری از برف نشست
سبزه از خاک گلستان برمید
برف ها دامن یک تازه عروس
به تن نازک بستان بکشید
بلبل از غصه گل رفت زباغ
تن گلبرگ ز سرما لرزید
برف چون حال دل باغ بدید
در دلش سخت به آنان خندید
گفت امروز ز سرمای تنم
بهراسید و بلرزید چو بید
چون رسد فصل بهاران شاداب
سر بر آرید و خرامان آیید
از من و کرده من شاد شوید
همه در باغ و گلستان بدمید
چون که در کار خدا حکمت هست
زآنچه او کرده پریشان نشوید
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر