شب بود و ماهتاب و هوا پاک و دلپذیر
گاهی نسیم باد
بر آب برکه ا ی خموش
رندانه میوزید
با رقص موج آب
مهتاب هم میانه امواج میدوید
صدها ستاره چو الماس پر فروغ
بر گیسوان پر از تاب یک عروس
چشمک زنان به تماشا نشسته بود
نیلوفر سپید
دامن گشاده به امواج نرم آب
پروانه ای ظریف
آرام رفته خواب
ابری سیاه بناگه زره رسید
غرید و آه بلندی ز سر کشید
ماه و ستاره رفت
امواج آب هم
نیلوفر سپید به هر سو روانه کرد
پروانه هم پرید
پروانه هم پرید
زا ن پس کنار برکه خاموش و دلفریب
شب ها بدامن نیلوفرسپید
پروانه کس ندید
چندین بهار آمد و مهتاب سر رسید
نیلوفر سپید
دامن کشید باز
پروانه را ندید
پروانه را ندید
امان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر