پروانهها را ميشناسيم. زياد نميبينيمشان، ولي با ديدنشان دلمان تازه ميشود. زندگي را بهتر ميشناسيم وقتي كه به زندگي پرظرافت و پرطراوت پروانهها خيره ميشويم. آنگاه كه باور كنيم در پس بالهاي ظريف و نحيف اين مخلوقات، احساسي پرعاطفه و تلاشي مداوم جريان دارد، پروانهها را از خود نميرانيم. وقتي بپذيريم انگار خلق شدهاند تا ما را به خود بياورند و آمدهاند تا شيريني زندگي را به ما يادآوري كنند، با پروانهها يار ميشويم.
اما از همه بالاتر، وقتي كه پروانهاي را ميبينيم كه با همان بالهاي ظريف، با دشوارترين طوفان حادثه نبرد ميكند تا خود را به گلخانه انديشه و عاطفه برساند، به حالشان غبطه ميخوريم و تازه احساس ميكنيم كه چقدر كم طاقتيم
آنان كه پروانه مرا مي شناسند خوب ميدانند اين صفات همان خصوصياتي است كه 57 سال در وجود پاك او ديده اند
روحش شاد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر